عشق از من و نگاه تو تشكيل مي شود

گاهي تمــام من به تـــو تبديل مي شود

وقتي به داستان نگاه تو مي رسم

يكباره شـــعر وارد تمثيـل مي شود

اي عابر بزرگ كه با گامهاي تو ...

از انتظار پنجره تجليل مي شود

تا كي سكوت و خلوت اين كوچه هاي سرد

بــر چشـمهاي پنجــــره تحميل مي شـود

« آيا دوباره مثل همان ســالهاي پيـش

امسال هم بدون تو تحويل مي شود »

بي شك شبي به پاس غزلهاي چشم تو

بازار وزن و قافــيه تعطــيل مي شود

آن روز هفـت سين اهـــورايي بهـــار

اي سبز، با سلام تو تكميل مي شود .

پ ن : سال نو بر شما دوستان عزیزم مبارک باد

             مـــــانـا باشــید

دريغ مي كني از من ـ نگاه را حتا

ونيز زمزمه گاه گاه را حتا

من و تو ره به ثوابي نمي بريم از هم

چرا مضايقه داري گناه را حتا؟

تو اشتباه بزرگ مني ، ـ ببخشايم

بديده مي كشم اين اشتباه را حتا

بمن كه سبز پرستم چه گفت چشمانت ؟

كه دوست دارم ـ بخت سياه را حتا

بديدن تو چنان خيره ام كه نشناسم 

تفاوت است اگر راه و چاه را حتا

اگر چه تشنه بوسيدن توأم ـ اي چشم !

بخواه ، مي كُشم اين بوسه خواه را حتا

بيا تلالؤ شعرم برآب ها ـ امشب

تراش مي دهد الماس ماه را حتا

  محمد علي بهمني

بگذار گرم شوم

شايد شعري ببارم برتو

آنجا كه تو ايستاده اي

آستان من است

بگذار گرم شوم

شايد بند زبانم پاره شود

و سيلي ببارد برتو

اما

دنيا مطمئن است

 که تو هیچگاه سرد نخواهی شد .

شبیخون خـورده را می مانم و می دانم این را هــم

كه مي گيرد زمن ـ جادوي تو ، چون عقل ـ دين راهم

تو خواهي آمــد و خواهي گرفت از من به آساني

ـ دلم  را ـ گر حصــــار خود كنم ديوار چيـن را هم

تو مثل سرنوشتي ـ غير تو با من نخواهد بـود

ـ اگر پنهاني از تـــو بسپرم ، دور زمين را هـــم

چرا بايد جزاين باشد ، چرا جز اين بخواهم من ؟

چرابايد به ناخوش بگذرانم ـ خوشترين را هم ؟

خوشا با تو ـ خوشا با هر چه بادا بعد از اين با تو

كه من برچيده ام از جامه ی جان آستين را هـــم

تو دور آخـري ـ هـــم مستي و هــم راستي داري

بپرس از مي شناسان قيمت اين ته نشين را هم

من آن دُردم كه باقي مانده ام ازباده ی پيشين

بگـردان تا بگردم با تــــو ـــ دور واپسين را هـــم

                                                                      محمدعلی بهمنی

بازدیگر شبی

 دست کودک عشقم را

 در پنجه هایم نفس می کشم

 و از زمهریر سینه خلایق

 که جز خویشتن و خویش چیزی نمی بینند

 به غایت آغوشت تنگ می شوم

 می شوم دیرینه مسئله ای

 که آغازی شد بر یک زخم

 و گـواهـم

نشتر های بر گرده ام

 که من زیستن هر دم را

 بر تبسمی از خویش آوند داشته ام

 اینک تنهــا

 زیر این طاق شوم

 دهش نفسی از لبانت

 مرگم را تولدی می شود

 و ایستایی سینه ام را

                                  تپــنده بـر حضورت .

....... چه رنجی است لذتها را تنها بردن و چه زشت است زیبائیها را تنها دیدن

                 و چه بدبختی آزار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن

               در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است

دربهارهرنسیمی که خودرا برچهره ات میزند یاد تنهایی رادر سرت بیدار میکند.

هرگل سرخی بردلت داغ آتشیست.درآنروزها که آفتاب وباران بهم درمی آمیزند

در آن شبهای کویر که ازآسمان ستاره می باردو دشت دعوتی راباتو تکرارمیکند

             بیشتر از همه وقت دشوارتر از همه جا احساس می کنیم :

 دراین مثنوی بـزرگ طبیعت ، مصراعی ناتمامیم، بودنمان انتظـار یک بیت شدن

در آن حال که لذتی را با دیگری می بریم . زیبائی را با دیگری می بینیم ،

       احساس اینکه آنچه را در این لحظه ها در خویشتن می یابیم ، 

 آنگونه که هم اکنون هستیم همان است که او می یابد و هم آنگونه است

  که او هست .  بیگانگی را تسکین می دهد ، یکه بودن را جبران می کند 

                          رنج نیمه ماندن را التیام می بخشد

       <<  تفاهم نه تفاهم در مفهوم که تفاهم در فهمیدن >>

   این است که تنها خوشبخت بودن ، خوشبختی ای رنجزا ونیمه تمام است

                       -< که تنها بودن ، بودنی است به نیمه >-

امروز که سرمستم از آهنگ صدایت

بـگذار بخوانم غــــــزلی تازه بـرایت

بگذار بگویـم کمی از نرگس چشمت

از شـعله پنهانی گیـسوی رهـایت

بگذار بگویم که نگاه تو مـرا کشت

بشمار مـرا جزء یکی از شهدایت

چون حادثه می ماند حضور تو شب پیش

ای کاش که تکثیـر شود حـادثه هایـت

دیروز صدای تو که از آئینه برخاست

یکباره دلم ریخت در آغوش صدایت

امروز من و این غزل و این تن تبدار

آمــاده مـرگیم بمــــیریـم بــــرایـت

با تو

خزان سینه ام جای ترانه هاست

لبخند تو

مرا به بهاران سپرده است

لختی بمان !

که ز نجوای پاک تو

گردم مدام عاشق و دیوانه وار و مست

آیا شود که چو رویا ببینم به چشم خویش

دلوا پس منی ؟

بپرسی مرده ؟ یا که هست ؟

آن لحظه بشکنم این پیکر غرور

نجوا زنم زجان که کنون

هست ، هست ، هست

من با تو زنده ام ،    همه بود و نبود من !

بی روی تو کشیده ام زدنیای تلخ دست .

هــزار بار

از هـزار زاویه

نگاهت کنم اگر

نمی مانی در یادم

                        بس که با منی !