بگذار گرم شوم

شايد شعري ببارم برتو

آنجا كه تو ايستاده اي

آستان من است

بگذار گرم شوم

شايد بند زبانم پاره شود

و سيلي ببارد برتو

اما

دنيا مطمئن است

 که تو هیچگاه سرد نخواهی شد .

شبیخون خـورده را می مانم و می دانم این را هــم

كه مي گيرد زمن ـ جادوي تو ، چون عقل ـ دين راهم

تو خواهي آمــد و خواهي گرفت از من به آساني

ـ دلم  را ـ گر حصــــار خود كنم ديوار چيـن را هم

تو مثل سرنوشتي ـ غير تو با من نخواهد بـود

ـ اگر پنهاني از تـــو بسپرم ، دور زمين را هـــم

چرا بايد جزاين باشد ، چرا جز اين بخواهم من ؟

چرابايد به ناخوش بگذرانم ـ خوشترين را هم ؟

خوشا با تو ـ خوشا با هر چه بادا بعد از اين با تو

كه من برچيده ام از جامه ی جان آستين را هـــم

تو دور آخـري ـ هـــم مستي و هــم راستي داري

بپرس از مي شناسان قيمت اين ته نشين را هم

من آن دُردم كه باقي مانده ام ازباده ی پيشين

بگـردان تا بگردم با تــــو ـــ دور واپسين را هـــم

                                                                      محمدعلی بهمنی