در زندگی

زخمهايی هست

که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد .

اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد ،

چون عموما عادت دارند

که اين دردهای باورنکردنی را

جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند

و اگر کسی بگويد يا بنويسد ،

مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان

سعی می کنند

آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند . . . .