مهم این است که
سینه ات هست
همان قدر فراخ ، همان قدر مهربان
وگیسوانت مرا
واشکهایم را
همانقدر که آرزومند . . . .
من بارانی خیسم را
به همیشه ذهنم آویزان کرده ام
مهم این است
که زنده ای
مهم این است که من نمی میرم .
مرا مجسمه کن تا خـــــدای من باشی
مرا بکش که خودت خونبهای من باشی